વૈવિધ્ય

એક ગુજરાતી બ્લોગ

*નરેન્દ્ર મોદી દ્વારા લિખિત એક રચના*📝 મે 6, 2017

Filed under: Uncategorized — mysarjan @ 1:52 પી એમ(pm)
vasant
📝 *નરેન્દ્ર મોદી દ્વારા લિખિત એક રચના*📝
પ્રારબ્ધને અહીંયાં ગાંઠે કોણ ?
હું પડકાર ઝીલનારો માણસ છું.
હું તેજ ઉછીનું લઉં નહીં
હું જાતે બળતું ફાનસ છું.
ઝળાંહળાંનો મોહતાજ નથી
મને મારું અજવાળું પૂરતું છે;
અંધારાના વમળને કાપે
કમળ તેજ તો સ્ફુરતું છે
ધુમ્મસમાં મને રસ નથી
હું ખુલ્લો અને નિખાલસ છું;
પ્રારબ્ધને અહીંયાં ગાઠે કોણ ?
હું પડકાર ઝીલનારો માણસ છું.
કુંડળીને વળગવું ગમે નહીં
ને ગ્રહો કને શિર નમે નહીં
કાયરોની શતરંજ પર જીવ
સોગઠાંબાજી રમે નહીં.
હું પોતે જ મારો વંશજ છું
હું પોતે મારો વારસ છું.
પ્રારબ્ધને અહીંયાં ગાંઠે કોણ ?
હું પડકાર ઝીલનારો માણસ છું.
– નરેન્દ્ર મોદી
 

“Unlimited power”.એન્થની રોબીન્સનનું એક પુસ્તક

Filed under: પુસ્તક પરિચય,Uncategorized — mysarjan @ 1:34 પી એમ(pm)
power    unlimited power
એન્થની રોબીન્સનનું એક પુસ્તક છે “Unlimited power”. આ પુસ્તકમાં એણે એક ઘટનાનો ઉલ્લેખ કર્યો છે.
એક ગુનેગારને મૃત્યુદંડની સજા કરવામાં આવી. અને એની મૃત્યું માટેની તારીખ પણ નકકી કરવામાં. મનની શરિર પર થતી અસરો પર સંશોધન કરનાર એક ટીમે કોર્ટને અરજી કરીને આ ગુનેગાર પર પ્રયોગ કરવા માટેની પરવાનગી મેળવી. કોર્ટે નિષ્ણાંતોના અભિપ્રાય બાદ પરવાનગી આપી.
મૃત્યુદંડની સજા પામેલા આ ગુનેગારને એવું કહેવામાં આવ્યુ કે તને જુદી રીતે મૃત્યુદંડની સજા કરવાની છે. ફાંસી આપીને કે ઇલેક્ટ્રોનિક શોકથી નહીં પરંતું એક અત્યંત ઝેરી કોબ્રા કરડાવી ને તારુ મૃત્યુ નિપજાવવામાં આવશે. આ વાત પેલા ગુનેગારને મૃત્યુંની તારીખ સુધીમાં વારંવાર કરવામાં આવી. અને નક્કી થયેલી તારીખે એને એક રૂમમાં બેસાડવામાં આવ્યો.
તેની નજર સામે જ અત્યંત ઝેરી સાપ લાવવામાં આવ્યો જેને જોઇને જ ડર લાગે. સાપને એનાથી થોડે દુર રાખ્યો અને પછી કેદીના હાથ-પગ બાંધીને આંખ પર પણ પટ્ટી બાંધવામાં આવી. આંખ પર પટ્ટી બાંધ્યા પછી સાપને ફરીથી એક ટોપલામાં બંધ કરીને ત્યાંથી પાછો લઇ ગયા. થોડીવાર પછી ગ્લુકોઝના પાણીથી ભરેલા ઇન્જેકશનની નાની સોઇ કેદીના શરીરમાં 2-3 વાર ભોંકવામાં આવી. જ્યારે એના શરીરમાં સોઇ ભોંકાઇ ત્યારે ત્યાં હાજર જવાબદાર અધિકારીએ કહ્યુ કે ઝેરી સાપ કરડાવવાની સજા પુરી થઇ.
થોડીવારમાં એ વ્યક્તિ તરફડવા લાગી અને મૃત્યુ પામી. મૃત્યું બાદ મૃત્યુનું કારણ જાણવા માટે શરિરનું પોસ્ટ મોર્ટમ કરવામાં આવ્યું અને પોસ્ટ મોર્ટમ રીપોર્ટમાં મૃત્યુંનું કારણ શરીરમાં લોહીની સાથે ભળી ગયેલું ઝેર બતાવવામાં આવ્યું.
કેદીને આ ઝેર બહારથી તો આપેલું નહોતું તો ક્યાથી આવ્યું ? ગુનેગારની માન્યતાએ ગ્લુકોઝના પાણીને પણ ઝેર બનાવી દીધુ હતું. આપણે પણ કેટલીક આવી જ માન્યતા અને નકારાત્મકતા સાથે જીવન જીવીએ છીએ અને આપણા જીવનમાં ઝેર ઉમેરીએ છીએ. અમેરિકા ના પ્રમુખ રૂઝવેલ્ટ એવું કહેતા કે “ આપણી પરવાનગી વગર દુનિયાની કોઇ તાકાત આપણને દુખી ના કરી શકે. ” દુ:ખને આપણે જ આમંત્રણ આપીને બોલાવીએ છીએ નબળા વિચારોથી.
Be positive
Wish you well 🙂
 

અતિતની અટારીએથી

Filed under: કાવ્ય,Uncategorized — mysarjan @ 1:29 પી એમ(pm)
💞 *_અતિતની અટારીએથી અને એ પણ વળી અજંપા સાથે જ સ્તો !!_* 💔
દાદીમા બનાવતા હતા રોટલી,
પહેલી ગાયની અને કૂતરાની છેલ્લી !
રોજ સવારે એક વાછરડું ઘરના આંગણે આવતું,
ગોળનું ઢેફું ખાવા માટે !
કબુતરોને  ચણ,
           કીડીઓને લોટ !
શનિવારે હનુમાનને સરસવનું તેલ,
અમાસ, પૂનમે બ્રાહ્મણને સીધું, ફળીયાની કાળી કુતરી વિયાય ત્યારે ગોળ-ચણાનો પ્રસાદ અને કાળીને રાબ, ઓઢવા માટે કોથળો !!
બધું જ એજ ઘરમાંથી  અપાતું હતું જે ઘરમાં ભોગવિલાસના નામ પર સાચે જ કહી શકાય એવો રેડિયો કે ટેબલ પંખો પણ નો’તો !!
આજ..
સામાનથી હકડેઠઠ્ઠ ભરેલા ઘરમાં કંઇ જ નીકળતું નથી, સિવાય લડવાનો કર્કશ અવાજ અને ગાળાગાળીનો અસ્ખલિત પ્રવાહ !
મને આજે પણ યાદ છે..
મકાનો કાચા હતા પણ સંબંધો સાવ સાચા હતા…
દિવાલો જર્જરિત હતી પણ લાગણીઓ અવિરત હતી !
ખાટલામાં સાથે બેસતા હતા અને એકબીજાના દિલમાં પ્રેમથી રહેતા હતા !
સોફા અને ડબલ બૅડ શું આવી ગયો,
અંતર એકબીજા વચ્ચે વધારી ગયો !
ઘરના માથે સૂતા’તા અને વાતો અલકમલકની કરતા’તા !
ઘરના આંગણે ઝાડ હતા,
સૌના સુખ-દુ:ખ ભેળા હતા !
દરવાજા ઘરના ખુલ્લા રહેતા’તા,
રસ્તે જનારા પણ આવી બેસતા’તા !
કાગડા છત પર બોલતા’તા,
મહેમાન પણ આવતા જાતા,તા !
એક સાયકલ જ ખાલી પાસે હતી ,
તોય આખા ગામની જાણે એ જાગિરી હતી !
સંબંધો સૌ સાચવતા હતા,
રિસાતા હતા અને મનાવતા પણ હતા !
પૈસાનું ભલે છેક હતું,
પણ તેનું દુ:ખ ના એક હતું !
મકાન ભલે કાચા હતા પણ સંબધો સાવ સાચા હતા !
હવે જાણે કે બધું મેળવી લીધું છે પણ લાગે છે કે ઘણું બધું ગૂમાવી દીધું છે !!!
 

પિયર શું હોય?

Filed under: વાંચવા જેવી વાત,Uncategorized — mysarjan @ 1:21 પી એમ(pm)
Apr 30

_*”દરેક પરિવારે વાચવા જેવું અને અમલ કરવા જેવું…”*_
“મમ્મી આપિયર શું હોય?
– સામેની બર્થ પર એક નાની માંજરી આંખોવાળી ઢીંગલી પૂછી રહી એની મમ્મીને..
“બેટા.. પિયર એટલે…. મમ્મીના પપ્પાનું ઘર!” –
પોતાની લાડલીની ચોટી સરખી કરતા મમ્મીએ સરળ શબ્દોમાં જવાબ આપ્યો.
“પણ મમ્મી, નાનાજી તો ભગવાનદાદા પાસે જતા રહ્યા છે..
તો તારું પિયર ભગવાનદાદાનું ઘર એટલે કે ટેમ્પલ કેહવાય?”
– આંખો પટ-પટાવતા સંપૂર્ણ નિર્દોષતાથી એ ઢીંગલી પૂછી રહી.
“નાં બેટા, તારા મામાનું ઘર છે ને, એ પહેલા નાનાજીનું ઘર હતું – એટલે એ મમ્મીનું પિયર કહેવાય.”
– ફરી શક્ય એટલા ઓછા શબ્દોમાં મમ્મીએ જવાબ આપ્યો,
જવાબમાં જેટલા વધુ શબ્દો એટલા જ વધુ પ્રશ્નો -એ સમઝીને જ તો!
“મમ્મી, આપણે દર વેકેશનમાં મામાનાં ઘેર જઈએ ત્યારે તું કેટલી જુદી હોય.
સવારે નિરાંતે ઉઠે.
બધું કામ કરતા-કરતા મસ્ત મઝાના ગીતો ગાતી જાય,
બપોરે મામા પાસે પિક્ચરની સીડી મંગાવીને પિક્ચર જુવે,
સાંજે કામ કરતા કરતા અમને કેટલી સ્ટોરીઝ કરે.
મામાના કબાટમાંથી શોધી શોધીને બુક્સ કાઢીને રાતે જાગી જાગીને વાંચે…
મને બૌ ગમે જયારે તું આ બધું કરે.
તું એકદમ ખુશ અને બ્યુટીફૂલ લાગે મમ્મી.”
– માંડ નવ-દસ વર્ષની ટબુડી એ વાત જોઈ ગઈ જે કદાચ આપણો પુખ્ત સમાજ જોઈ કે સમઝી નથી શકતો…
“બેટા હું મામાનાં ઘેર કે દાદાના ઘેર,
બધે જ ખુશ જ હોઉં છું… ”
– દીકરીના અણધાર્યા લાગણીભીના શબ્દો મમ્મીને નિશબ્દ કરી ગયા.
“હા મમ્મી , તું આમ તો ખુશ જ હોય છે પણ…
દાદા નાં ઘેર તું ક્યાંક ખોવાઈ જાય છે.
આખો દિવસ મારા, પપ્પા કે દાદા-દાદી માટે આમ તેમ દોડ્યા જ કરે છે..
તું ખુશ હોય છે ખરી પણ એવી “જુદી ખુશ” નહિ જેવી તું મામાના ઘેર હોય છે …
એવું કેમ હોય મમ્મી?” –
નાની ઢીંગલીના સવાલનો મમ્મી પાસે કોઈ જવાબ ન હતો..
દીકરીને છાતી સરસી ચાંપીને મમ્મી હસી રહી,
પોતે ખુશ છે એ બતાવવા…
આવો …..
આપણા કુટુંબની સ્ત્રીઓ -માત્ર વેકેશનની થોડી ક્ષણો નહિ,
આખી જીન્દગી દિલથી જીવી અને માણી શકે એવા સમાજનું ઘડતર કરીએ…..
આરામ કરવા, શ્વાસ લેવા, હળવા થવા કે પછી મન ભરીને પોતાના શોખ પુરા કરવા પિયર જવાની રાહ નાં જોવી પડે એવા “ઘર” આપીએ દરેક સ્ત્રીને!
પિતા, પતિ કે પુત્રની મરજી અને અસ્તિત્વથી અલગ પોતાનું નોખું અસ્તિત્વ વિકસાવી અને જીવી શકે એવી આબોહવા અને વાતાવરણ આપીએ..
આપણા જીવનની દરેક સ્ત્રીને!
આવો – “પારકી” શબ્દને ત્યજીને – “પોતાનાપણા”-ની સલામતી,
હુંફ અને લાગણી આપીએ આપણી “માં”,
“પત્ની, બહેન અને દીકરીને..!
It’s true story..
 

વિચિત્ર મનુષ્ય ! એપ્રિલ 19, 2017

Filed under: ગમ્મત-ગુલાલ,Uncategorized — mysarjan @ 1:15 પી એમ(pm)
વિચિત્ર મનુષ્ય !
છેલ્લાં ત્રીસ વરસથી ઝવેરી બજારમાં ઈડરવાળા મહાશંકરમહારાજની હોટેલ ધમધોકાર ચાલતી હતી, છતાં એમણેજિંદગીમાં હિસાબનો ચોપડો રાખ્યો નહોતો.સાંજે જે ગલ્લો આવેએમાંથી બીજા દહાડે સવારે દાણાવાળા, શાકવાળા,દૂધવાળાનાહિસાબ ચૂકવી દેતા.
બાપાચાર્ટર્ડ એકાઉન્ટન્ટ થયેલા દીકરા મનહરે દુકાનમાંદાખલ થતાં કહ્યું,” તે તમે કેવી રીતે ધંધો ચલાવો છો ?
ચોપડા વગર તમન્ર કેટલો નફો થયો એની કેવી રીતે ખબર પડે? ” ” જો બેટા, હું દેશમાંથી મુંબઈ માત્ર પહેરેલે ધોતિએ આવ્યોહતો, આજે તારો ભાઈ ડૉક્ટર છે. તારી બહેન વકીલાત કરે છે નેતું ચર્ટર્ડ એકાઉન્ટન્ટ થયો….” ” પણ બાપા, એમાં…”
આજે આપણી પાસે મોટર છે. રહેવાનો આપણો ઓનરસિપનોફ્લેટ છે. બધી વહુઓને દાગીના છે ને હોટેલ છે.
બધાનો સરવાળો કર અને એમાંથી ધોતિયું બાદ કર.
જે આવે તે નફો ! “
મનુષ્ય … !
જ્યારે પૈસોન હોય ત્યારે ઘેર બેઠાં શાકભાજી ખાય;
જ્યારે પૈસો હોય, ત્યારે સરસ રેસ્ટોરેન્ટ્માં જઈને શાકભાજી ખાય.
જ્યારે પૈસો હોય, ત્યારે બાઈસિકલ ચલાવે;
જ્યારે પૈસો હોય, ત્યારે તેવી બાઈસિકલ જીમમાં જઈનેચલાવે.
જ્યારે પૈસો હોય, ત્યારે રોજી કમાવા પગે ચાલે;
જ્યારે પૈસો હોય, ત્યારે ચરબી બાળવા પગે ચાલે.
વિચિત્ર મનુષ્ય !
પોતાની જાતને છેતરવામાં ક્યારેય પાછો પડતો નથી !
જ્યારે પૈસો હોય, ત્યારે લગ્ન કરવા ઈચ્છે;
જ્યારે પૈસો હોય, ત્યારે છૂટાછેડા લેવા ઈચ્છે.
જ્યારે પૈસો હોય, ત્યારે પત્નીને સેક્રેટરી બનાવે;
જ્યારે પૈસો હોય, ત્યારે સેક્રેટરીને પત્ની બનાવે.
જ્યારે પૈસો હોય, ત્યારે પૈસાવાળાની જેમ વર્તે;
જ્યારે પૈસો હોય, ત્યારે ગરીબ હોવાનો દેખાવ કરે.
વિચિત્ર મનુષ્ય !
ક્યારેય સાદું સત્ય નહીં બોલે !
કહેશે કે શેરબજાર ખરાબ છે, પણ તોય સટ્ટો ચાલુ રાખે.
કહેશે કે પૈસો અનિષ્ટ છે, પણ ધનપ્રાપ્તિમાં રચ્યો રહે,
હેશે કે ઊચ્ચ પદવીમાં એક્લતા છે, પણ તેની અપેક્ષા છોડેનહીં.
કહેશે કે જુગાર અને દારુ ખરાબ છે, પણ તેમાં અટવાયલો રહે.
વિચિત્ર મનુષ્ય !
જે કહે તે માને નહીં અને જે માનતો હોય તે કહે નહીં..!!
 

*…A lovely poem from Gulzar…

Filed under: કાવ્ય,Uncategorized — mysarjan @ 1:10 પી એમ(pm)
*…A lovely poem from Gulzar…*
कुछ हँस के
     बोल दिया करो,
कुछ हँस के
      टाल दिया करो,
यूँ तो बहुत
    परेशानियां है
तुमको भी
     मुझको भी,
मगर कुछ फैंसले
     वक्त पे डाल दिया करो,
न जाने कल कोई
    हंसाने वाला मिले न मिले..
इसलिये आज ही
      हसरत निकाल लिया करो !!
 समझौता
      करना सीखिए..
क्योंकि थोड़ा सा
      झुक जाना
 किसी रिश्ते को
         हमेशा के लिए
तोड़ देने से
           बहुत बेहतर है ।।।
किसी के साथ
     हँसते-हँसते
 उतने ही हक से
      रूठना भी आना चाहिए !
अपनो की आँख का
     पानी धीरे से
पोंछना आना चाहिए !
      रिश्तेदारी और
 दोस्ती में
    कैसा मान अपमान ?
बस अपनों के
     दिल मे रहना
आना चाहिए…!
                            – गुलज़ार😊
 

વ્રજમહિમા :

Filed under: વાંચવા જેવી વાત,Uncategorized — mysarjan @ 12:45 પી એમ(pm)
Vraj -Mahima.
વ્રજમહિમા :
कहा करौं बैकुंठ ही जाइ , जहाँ नहीं बंसीबट,जमुना,गिरि -गोवर्धन नंदकी गाई। 
શ્રીગોવિંદ સ્વામી કહે છે, ” વૈકુંઠમાં જઈ હું શું કરું? ત્યાં નથી બંસીબટ ,નથી શ્રીયમુના,
નથી શ્રીગિરિરાજજી ,નથી નંદબાવાની ગાયો.
વૈકુંઠમાં ભગવાન સ્વતંત્ર,જીવ પરતંત્ર ,ભક્ત ભગવાનને વશ.જયારે વ્રજમાં જીવ સ્વતંત્ર,
ભગવાન પરતંત્ર,વ્રજમાં ભગવાન ગાયો,ગોપ-ગોપીની પાછળ ફરે.ભક્ત તો એમ જ કહે ;
” ऐसी ब्रज मेरे मन भाई। “એક પ્રાસંગિક વાત યાદ આવી ગઈ.
શ્રીવિઠ્ઠલનાથજીપ્રભુચરણ – શ્રીગુસાંઈજી ગોકુળમાં બિરાજી રહ્યા હતા.આપશ્રીનો પરિવાર 
પણ સાથે હતો.એક સમયની આ વાત છે.આપશ્રીના કાકાશ્રી  કેશવપુરી જે સંન્યાસી હતા અને 
મઠાધિપતિ હતા.એક વખત તેઓ ગોકુળ આવ્યા,અને શ્રીગુસાંઈજીને કહ્યું,”મારે  મઠનો 
 ઉત્તરાધિકારી બને એવા  એક યોગ્ય શિષ્યની જરૂર છે.મારી ઈચ્છા છે કે,આપણા પરિવારમાંથી જ    એકને આ મઠના ઉત્તરાધિકારીની જવાબદારી સોંપવી છે.આપનો પરિવાર બહોળો છે,તેમાંથી મને એક આપો.શ્રીગુસાંઈજીએ કહ્યું,” કાકાજી ,આજનો દિવસ મને વિચાર કરવા દો ,કાલે જવાબ આપીશ.”
સાતે બાળકોને આ વાતની જાણ થઈ ગઈ,તેથી એક પછી એક સાતે બાળકો શ્રીગુસાંઈજી પાસે જઈ,
વિનંતીપૂર્વક મનની વાત કહી, “તાતજી , અમારે આપની છત્રછાયા અને શ્રીજીબાવાના ચરણકમળ 
છોડી મઠાધિપતિ નથી બનવું.” શ્રીગુસાંઈજીએ સાતે બાળકોને અભયદાન આપી ચિંતા મુક્ત કર્યા.
શ્રીગુસાંઈજીના પ્રથમ પૌત્ર ,તેમના બીજા લાલ શ્રીગોવિંદરાયજીના લાલ શ્રીકલ્યાણરાયજીને  આ 
વાત ખબર પડી કે, બડેતાતજીએ બધાને આશ્વાસન આપ્યું છે,હવે હું એક જ બાકી રહ્યો છું,તેથી નક્કી 
તાતજી મને આપી દેશે.તેઓ આખી રાત ઊંઘ્યા નહિ,વહેલી સવાર થતાં જ પહોંચી ગયા શ્રીગુસાંઈજી 
પાસે.શ્રીગુસાંઈજી તો હજુ પોઢ્યા હતા.નાના શ્રીકલ્યાણરાયજીએ તાતજીનાં બંને ચરણારવિંદ બંને 
હાથથી પકડી લઇ,તે પર માથું ટેકવી ગદ્ ગદ કંઠે આજીજીપૂર્વક કહેવા લાગ્યા,’ हौं ब्रज मागनो जू,व्रज 
तजि अनत न जाऔं।’ હે તાતજી ! હું આપની પાસે વ્રજવાસ માંગું છું ,આ વ્રજ છોડી મારે બીજે ક્યાંય જવાનું 
ન થાય. શ્રીગુસાંઈજી નાના પૌત્રની વાત સાંભળી ,બાવાને હૈયાસરસો ચાંપી, તેને પણ અભયદાન આપ્યું.
કાકા કેશવપુરીનો કોપ અને શાપ વહોરી લીધા,પણ વ્રજ છોડવા  કોઈ તૈયાર ન થયું. 
વ્રજમાં રહેવાનું સૌભાગ્ય તો મહાભાગ્યવાનને જ મળે.શ્રીવલ્લભના શરણ થકી સહુ પડે સહેલું રે………
 
 
         “ભૈયા, ગોકુલ કબ ચલેંગે?” વ્રજ અને શ્રીમદ્ ગોકુલનું સ્મરણ રાત-દિવસ બન્યું રહે એવો કોઈ ઉપાય 
નારાયણદાસ દિવાન જેવો આપણે પણ શોધી કાઢીએ !!!
“ધન્ય શ્રીયમુનામા,કૃપા કરી શ્રીગોકુલ -વ્રજસુખ આપજો;
વ્રજની રજમાં અહર્નિશ અમને સ્થિર કરીને સ્થાપજો.”